Poëzie voor wie denkt dat poëzie niks voor hen is. Tot ze dit lezen.

Leeuwenmoed - Simon van der Geest

mET ILLUSTRATIES VAN kARST-jANNEKE rOGAAR

Soms moet je dingen doen
die vragen leeuwenmoed

Je knieën knikken
je lippen beven
en elk spiertje in je lijf giert:
rennen voor je leven!
Zo staan mijn zus en ik al even
voor de deur van nummer zestien

Mijn goal was mooi
mijn juich maar kort
Rinkeldekinkel glasgerinkel
Ik heb mijn zus nog nooit zo bleek gezien
Op nummer zestien woont een man
- dat zegt mijn zus -
die ooit een jongen
heeft opgetild aan zijn oren
alleen omdat ie tegen
zijn auto had geleund

Maar dit is onze enige bal

Soms moet je dingen doen
die vragen leeuwenmoed

Had ik hier in mijn eentje gestaan
was ik er zeker weten allang
als een haas vandoor gegaan

Maar gek is dat:
twee angsthazen
maken samen
toch een piepklein leewtje

Dus halen we diep adem
en wagen we de sprong
drie
twee
één

ding dong

In 'Leewenmoed' schakelt Simon van der Geest snel: eerst de euforie van een goal, dan het glasgerinkel, dan de schrik voor nummer zestien. Het zusje maakt de buurman extra dreigend maar ze hebben maar één bal, dus teruggaan moet.Je leest dit als een kort verhaal: luchtig, grappig en toch raak.
Op het kantelpunt staat de zin die alles samenvat:
"twee angsthazen
maken samen
toch een piepklein leeuwtje" 
En voor je het weet, lees je poëzie.